Darío Xohán Cabana fala dos libros que máis lle prestan

Entre os escritores consagrados en lingua galega situamos o nome de Darío Xohán Cabana. A súa ampla obra avala toda unha vida entregada a Galicia, dende o campo cultural até o político. Porque fomos moitos lectores e lectoras quen lemos alguna das obras infantís (O avión de Cangasou O castrón de ouro), novelas (Galván en Saor ou Morte de rei) ou poemarios (Romanceiro da Terra Cha ou Cabalgada na brétema).

Darío tamén foi un pícaro. Nas súas mans tomou El Quixote: “ Lino por primeira vez moi novo, tería dez anos, e fascinoume pra sempre. De cada tantos anos reléoo enteiro ou case enteiro, e de cando en cando un capítulo ou dous. Ademais o Miguel éme moi simpático, é coma se fora meu amigo. De toda a vida!”.  

Xa de máis mozo continuou cos clásicos da literatura universal: “A Divina Comedia de Dante. É un libro portentoso, ancho e fondo e totalitario coma quizabes ningún outro de autor individual. É verdade que Dante non me é persoalmente nada simpático, pero…”. A isto sumémoslle obras antigas coma La mort le roi Artu(século XIII) “pró meu gusto é quizabes a novela máis fermosa do mundo, e non estará lonxe de ser a mellor contada”.

A bagaxe de lecturas de obras universais axiña, de cando rapaz, se lle sumou a tradición literaria galega: “Cantares gallegos de Rosalía. Sentinme “representado”, como agora se di. Cando o lin tería aínda non quince anos, e non entendín tanto, xaora, pero agora sei por que: máis ca un libro de poemas é un auténtico poema nacional-popular. Confusamente sentín que aquel libro era eu e a miña xente”. Ao pouco apareceron autores coma Méndez Ferrín co libro O fin dun canto: “Non é que eu crea que é o mellor libro de poemas do Ferrín, pois os mellores del son todos. Pero dentro de el ser na súa totalidade o grande poeta do meu tempo, O fin dun canto é onde máis envolto me sentín no seu inmenso poder de conmoción”.

Hai anos que Darío non publica novas novelas ou poemarios. Pro si puxo en galego obras universais coma As floriñas de San Franciscono ano 2014. Porque no eido da tradución tamén colleitou boas críticas por libros coma o Cancioneirode Petrarca, e a Divina comediaVida novade Dante. Precisamente por estas obras recibiu a Medalla de Ouro de Florencia  pola tradución.

De entre os autores e autoras contemporáneas aparecen unha manchea de títulos. Toda escolla é difícil pro Darío destaca Pensao nao, de Anxo Angueira; CráterFeliz Idadede Olga Novo; Berta, “un longo poema de Xosé María Álvarez Cáccamo pola morte da súa irmá” e a Poesía fundamentalde Ferrín.

Por último, agradecemos a Darío Xohán Cabana a amabilidade con que nos atendeu e a súa colaboración co SNL do Concello de Redondela.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s